Connection failed

ประเด็นนี้พ่อแม่ทุกคนควรรับทราบไว้ แม้มันจะทำให้ผมถึงจุดนี้ แต่ก็ไม่ดีใจเลย

credit:pantheris

ตอนอนุบาล
ลูก ต้องเป็นหมอนะลูก เป็นหมอจะได้ช่วยคน มันดีนะลูก

ตอนประถม
ลูก ต้องเป็นหมอนะ หมอน่ะ เก่งที่สุดเลย ถ้าลูกเป็นหมอได้ ลูกเป็นคนเก่งมาก

ตอน ม.ต้น
ลูก ขยันเข้าไว้ จะได้เป็นหมอ มันเป็นอาชีพมั่นคง ยังไงก็ได้ตัง

แม่: ลูกเข้าสายวิทย์ซะนะ
ลูก: ทำไมอ่ะ
แม่: สายวิทย์มันมีโอกาสต่อได้หลายทาง ถ้าเข้าได้ ม.ปลายก็จะเข้าคณะไหนก็ได้ (ซึ่งก็ไม่เป็นไปตามที่บอก)
ลูก: แต่ผมว่า ผมเรียนไม่ไหวหรอก ตอนนี้เกรดก็2.6แล้ว
แม่: ใครว่า ลูกแม่เก่งออก ขยันเข้าหน่อยเดี๋ยวก็ได้สายวิทย์
ลูก: แต่ผมไม่ชอบคำนวณนิ ผมชอบวาดรูป แต่งเรื่อง แสดงละคร...
แม่: ตายๆๆๆ คิดแบบนั้นแล้วจะเอาไปทำอะไรได้ละจ๊ะ เชื่อแม่สิ เข้าสายวิทย์เถอะ

ตอน ม.ปลาย
ลูก ดูหนังสือเยอะๆ นะ แล้วเข้าหมอดังๆ ให้ได้นะลูก จะได้มีหน้ามีตาในสังคม

และเมื่อเกิดข้อโต้แย้งขึ้น...
ลูก: หนูอยากเป็นทนายอ่ะ
แม่: จะเป็นทำไม ทนายเนี่ย ใช่ว่าทนายทุกคนจบออกมาแล้วมันจะรวยนะ
ลูก: แต่หนูชอบนิ
แม่: ชอบแล้วยังไง หนูเรียนไป จบออกมาแล้วก็ไม่มีงานทำ ต้องมีคนมาจ้างก่อน ถึงจะได้งาน ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดี เป็นหมอดีกว่านะลูก
ลูก: แต่หนูไม่ชอบนิ มันมีผ่าศพด้วย หนูกลัว
แม่: แต่ถ้าลูกเป็นหมอ ยังไงลูกก็มีเงิน มีรายได้แน่นอน แล้วจะกลัวทำไม ศพเนี่ยก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาบีบคอนิ บลาๆๆๆ
และถึงแม้ว่าจะเลือกสาขาอื่นที่ใกล้เคียง ก็ใช่ว่าจะรอดตัว...
ลูก: งั้นหนูเป็นพยาบาลก็ได้
แม่: เป็นทำไม พยาบาล ลำบากจะตาย ไหนจะต้องดูแลคนไข้ทั้งวันทั้งคืน งานการก็ไม่ค่อยก้าวหน้า
ลูก: เภสัชละกัน
แม่: ไปนั่งขายยาอย่างเดียวเนี่ยนะ ต่างจากพ่อค้าแม่ค้าตรงไหน วันๆ นั่งเฝ้าแต่ยา น่าเบื่อออก
ลูก: งั้นก็.. ทันตะ
แม่: อู๊ย~~ ไปยุ่งกับปากคน เหม็นก็เหม็น ไม่รู้ไปทำอะไรมาบ้างแหละ (อันนี้ชักเริ่มแถ)
ลูก: วิศวะล่ะ
แม่: อู๊ย~~ ถ้าเก่งไม่จริงก็ตกงานแหล่ะ
แม่:เชื่อแม่สิ หมอยังไงก็ไม่ตกงาน
ลูก:แต่เกรดหนู2.04แล้วนะ
แม่:เชื่อแม่สิถ้าขยันๆยังไงก็ต้องทำได้

มิวาย ยังมีเรื่องขี้ปะติ๋วอีกเรื่อง ซึ่งไม่ติ๋วเลยสำหรับผู้ปกครอง
ลูก: ok งั้นเป็นหมอก็ได้
แม่: ดีแล้ว ลูกต้องเอาหมอจุฬานะ
ลูก: ทำไมล่ะ
แม่: โอ้ หมอจุฬาเขาเก่งนะ ผ่าตัดก็ดี วิจัยก็เลิศ เด็กเขาออกมามีคุณภาพ แถมเรียนไม่หนักด้วย
ลูก: เอาศิริราชไม่ได้หรอ
แม่: เอาทำไมศิริราช แม่ได้ข่าวว่า เรียนหนักจะตาย เทียบจุฬาไม่ได้หรอก
ลูก: แล้วรามาอ่ะ
แม่: รามายิ่งแล้วใหญ่เลย ฝีมือก็งั้นๆ ไม่ได้เลอเลิศอะไร
*และไม่ต้องพูดถึงหมอที่อื่นด้วยนะ จุฬาดีกว่าหมดแหละ

เมื่อลูกรู้ว่าหมออาจตกงานได้...
ลูก: ผมว่าผมไม่อยากเป็นหมอ
แม่: ทำไมละ งานการก็มั่นคงดีออก
ลูก: แต่ผมได้ข่าวว่า หมอก็ตกงานได้นะฮะ
แม่: ไหน เอาอะไรมาพูดเนี่ย   ไอพวกนั้นมันคงเรื่องมากละสิ งานมีอยู่แล้วไม่รู้จักทำ วันๆ มัวไปไหนไม่รู้จนโดนไล่ออกละสิ
ลูก: ... แต่ผมว่าไม่ใช่นะฮะ
แม่: ทำไมจะไม่ใช่ มีหมอดีๆที่ไหน เขาไม่มีงานทำบ้างล่ะ   มีแต่ไอพวกเรื่องมากเท่านั้นแหละที่มัวคิดอะไรไร้สาระ บลาๆๆๆ
ลูก: ...

ลูก: แต่เดี๋ยวนี้หมอโดนฟ้องง่ายนะฮะ หนังสือพิมพ์ก็ลงออกจะบ่อย
แม่: โอ๊ย พวกนั้นมันพวกมักง่าย ไม่ได้มีจิตใจคิดจะช่วยเหลือใคร กะเอาหน้ากะเงินนะสิ มันเลยทำออกมาชุ่ยๆ
ลูก: (แล้วนี่กูไม่ได้อยากเป็น กูก็ไม่ได้คิดจะช่วยอะไรแบบนั้น แล้วจะให้เป็นทำไม) งั้นผมว่า ผมไม่เสี่ยงดีกว่า
แม่: อะไร เจอแค่นี้แล้วท้อหรอ หมอดีๆ มันก็มีเยอะไป ไอพวกเศษเดนพวกนี้มันก็แค่จุดเล็กๆ  เท่านั้น

เมื่อลูกตัดสินใจเป็นหมอให้จบๆเรื่อง แต่มันยังไม่จบ
ลูก: งั้น หนูเป็นหมอก็ได้
แม่: อืม ต้องเป็นหมอศัลย์ด้วยนะ เอาผิวหนังเลย
ลูก: ทำไมอ่ะ
แม่: อ้าว ก็ทำแล้วมันรวย มันสบาย ลูกไม่ชอบเหรอ
ลูก: หนูว่า หนูเป็นจิตแพทย์ดีกว่า
แม่: ทำทำไม หมอจิตเนี่ย วันๆ อยู่แต่กับคนบ้า ต้องคุมคนบ้าให้เป็นปกติ (อันนี้ก็เรียกว่าแถ)
ลูก: งั้นก็ หมออายุแล้วกัน (หมอmed)
แม่: โอ้ย งานหนักนะ ตรวจคนไข้วันละเยอะๆ หนูจะทนได้หรอ

ปล.ผม - แม่ ผมขอกลับไปเยี่ยม รร. นะ

แม่ผม -หึ ได้แค่หมอรามาจะไปอวดอะไรใครเค้า

ผม - แล้วเรื่องของขวัญที่ได้หมอล่ะ

แม่ผม - อ่ะเอาไป2พัน ได้แค่หมอรามาก็เอาไปแค่นี้ละกัน เรื่องเที่ยวญี่ปุ่นเดี๋ยวค่อยจัดการอีกทีนึง

ผม - TAT (แซดโคตร)